Էրեբունի-Երեւանը 2790 տարեկան է…

10 10 2008

Այս տարի մեր սիրելի Էրեբունի-Երեւանը 2790 տարեկան է դառնում եւ “Երեւանի օր” տոնակատարության շրջանակներում քաղաքապետարանը մայրաքաղաքի տարբեր համայնքներում հոկտեմբերի 10-ից 13-ը տարբեր միջոցառումներ է կազմակերպելու: Տոնական միջոցառումների սկիզբը ազդարարվեց քիչ առաջ Սպենդիարյանի անվան օպերայի եւ բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում, ապա նաեւ բացօթյա համերգ է սպասվում Հանրապետության հրապարակում: Մայրաքաղաքի համայնքներում “տոնականությունը” նշմարվում է եռագույնների համատարած գույներով լուսասյուներին: Գեղեցիկ է: Տոնակատարությունների “բովանդակային” եւ կազմակերպչական կողմին ես նայում եւ մարզահաշտում համերգների հեռանկարը այդքան էլ չի ոգեւորում: Տխուր է: Բայց մեծ ու դրական կողմը պատմական պատկառելի ժագանության մասին հիշեցումն է, որ գոնե դպրոցականների մեծ հոսքը Երեւանի պատմության կամ Էրեբունու կամ այլ թանգարաններ: Առհասարակ Երեւանում ժպտոցող դեմքերն ու սիրահար զույգերը ամենագեղեցիկ հատվածն է տոնակատարություն: Շնորհավոր… Ու չմոռանաք կիսվել օրվա խորհուրդի եւ նշանակության մասին ձեզ համար:





Լուսավոր կետեր… լուսավոր մշակութային անց ու դարձ…

7 10 2008

Վերջին շրջանում երեւանյան մշակութային կյանքի ամենատպավորիչ իրադարձությունները ըստ ամենայնի հայկական ջազի 70 ամյակին նվիրված միջոցառումների շարքն էր ու հիանալի համերգները, որպիսիք հայկական ջազի սիրահարները երկար ժամանակ չէին տեսել։ Փոքրիկ եզրակացություն. լուսավոր կողմեր կան “վերջին զարգացումներում”։ Կոստանդին Օրբելյանին, Տաթեւիկ Հովհաննիսյանին երեւանյան բեմերին տեսնելը իրոք հուզիչ էր, համերգի վերջում հոտընկայս ու ամեն մի երգի ամեն մի նոտային արձագանքող հանդիսատես էր հավաքվել /ես օրինակ՝ ինձ լավ էի զգում, որ շուրջս նման մարդիկ էի տեսնում/։ Կատամաձեի համերգն էլ է լավը եղել, ասում են ու նաեւ այս օրերին Երեւանում պետք է սպասել Հերբի Հենկոկին, Ալ Ջերային, Ջորջ Բենսոնին…

Առհասարակ հայկական ջազ հասկացությունը, ըստ իս, ոչ միայն գոյություն ունի, այլեւ կայացած, միս ու արյունով մի հրաշալի “կերպար” է, որ իր հետ հարուստ ավանդույթներ էլ ունի։Միայն մեր պետական ջազ նվագախումբն ու այսօր “ջազ բենդը” /Արմեն Մարտիրոսյանի/ ամեն ինչ արժեն, էլ չեմ ասում Չիկոն/Արմեն Թութունջյան/, ում ջազային հաղորդումների ու հարվածային գործիքների դպրոցով մի երկու սերունդ է անցել։Ակումբային ջազը, Պապլավոկը, Թայմ Ռիփորթը, Կատուները, շատ բան կա թվարկելու /ուրախ եմ, որ Վահագն Հայապետյանը պետական մրցանակ ստացավ այս տարի։ Սա այն բացառիկ դեպքերից էր, որ նախագահականը չէր սխալվել/, Արմեն Հյուսնունցը, Նեվի բենդն, Նալչադյան Դավիթն ու մյուս-մյուս հրաշալի երաժիշտները մեր /ափսոս միջազգային մակարդակի պատրաստված սոլիստներ դեռ չունենք/։Մալխասի /Լեւոն Մալխասյան/ ու Մալխաս ակումբի մասին ըստ երեւույթին պիտի չմոռանալ, դե համարեք, որ չմոռացանք/չնայած սուբյեկտիվ գնահատմամբ Մալխասը որպես զրուցակիր ժլատ է/քիչ է տալիս, հազիվ է խոսում/, իսկ Մալխաս ակումբն էլ “պիժոնսկի” տեղ է Read the rest of this entry »