Մեռելածինները

22 02 2016

artur baghdasaryanՄեռելը նմանին «կծնանի»։ Սա լրիվ մեր քաղաքական կյանքում ակտիվացողների մասին է։ Մեռելածին է Արթուր Բաղդասարյանի «ծնած» «Հայկական վերածնունդը», մեռելածին է ՀՀԿ-ՀՅԴ համագործակցությունը, մեռելածին են սահմանադրական փոփոխությունները, որովհետեւ մեռելներն են փորձում կյանքի կոչել դրանք։ Մեռելի իմացությամբ եւ զգացումներով ապրողը հաստատ ոչինչ չի կարող անել։

Մի խոսքով, մեռելներն են զբաղված ապրողներով։ «Էլիտար» Երեւանը լցված է մեռյալ տներով։ Դրանցում ապրողներ չկան։ Մեռելածին են նույնիսկ մեր «ընտրողները»։ Մեռելածին է ԿԸՀ-ն, Սահմանադրական դատարանըմ մեռելածին է լինելու Ընտրական օրենսգիրքը, որովհետեւ «մեռելը նմանին կծնանի»։ Մեռելածին են մեր քաղաքագետներն ու քաղտեխնոլոգները, որովհետեւ «ծնվել» են քաղաքական մեռելներից: Քրեական խրոնիկայից դատելով, այս պետության մեջ ամենակենսունակը մարդասպաններն են։ Թեպետ սպանել, նշանակում է ներկայացնել մեռելածին լինելու հայտ։ Բաղդասարյան Արթուրն ասում է՝ եթե Ռուսաստանին պետք լինի, Հայաստանը նրա կողմից պետք է պատերազմի Թուրքիայի դեմ։ Էս հայտարարությունն անողը, վիզս կտրեմ, երեխաներ չունի Հայաստանում։ Էս հայտարարությունն անողի բոլոր խաղադրույքները մեր գոյության հաշվին են։ Էս հայտարարությունն անողը վայ թե մարտի 1-ին անձամբ էլ կրակած լինի քաղաքացիների վրա։ Էս հայտարարություն անողի համար Հայաստանը կատյուշաների ու հաուբիցների պլացդարմ է՝ բերեք, դրեք ու կրակեք։ Էս տղայի վրա նեղ է նույնիսկ Վանո Սիրադեղյանի ձեւակերպած «գյադան»։ Ու, ժողովուրդ, սրանք խոսքի հնարավորություն ունեն հենց այն բանի համար, որ բան ասացողը մենք չլինենք։ Ոչ միայն մենք չլինենք, այլեւ ասվելիք բանը հենց այդպիսի «մտքերը» լինեն։ Հասկանու՞մ եք՝ իռացիոնալի հաղթահանդես է՝ ապրողներն այսքան կենսունակ մեռելներին «քվե» են տալիս ու քաշվում մի կողմ։ Ո՞նց վարվենք սրանց հետ։ Աշոտյան Արմենն ասում է՝ ես չեմ պատրաստվում լքել քաղաքականությունը։ Իբր քաղաքականության մեջ է եղել։ Քաղաքականության մեջ կան մտքի հնարավորություններով. բացի Ծառուկյան Գագիկին «Դոդ» ասելուց ու քո՝ կրթության նախարարիդ, երեխաներին «Այբ» էլիտար դպրոց տանելուց որտե՞ղ է զգացվել քո «մտքի» հնարավորությունը։

Սերժ Սարգսյանը պետություն է «ռեանիմիացիայի» ենթարկում հետեւյալ բաց տեքստով՝ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների մասին պետք է մոռանալ։ Սա թարս «պոեզիա» է, երբ ասում է երկրի նախագահի պաշտոնն զբաղեցնող մարդը։ Որովհետեւ այս մտքի մեջ ագրեսիա կա։ Ձեր գործը, ախր, լրիվ հակառակն է՝ ամեն գնով կապ պահպանել Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ, որպեսզի ձեր մեջ ագրեսորին չտեսնեն։ Որպեսզի աշխարհը այստեղ քաղաքական մտքի արտահայտություն տեսնի։ Որպեսզի մենք որպես պետական միավոր քաղաքակրթական ջանքերից դուրս չմնանք։ Խնդիրն այն չէ, որ դուք իրենց՝ Ադրբեջանի ու Թուրքիայի, մասնավորապես, Թուրքիայի համար սպառնալիք եք, այլ՝ այն, որ երբ պետությունը հարեւան պետությանը մերժում է, ինքը քաղաքական մտքի բալանսն է հաշմում, ինքը իր պետությունը սարքում է սեւ խոռոչ, որը կամ վտանգավոր է կամ ավելորդ։ Ահա պետությունը մեռելածին դարձնելու բացառիկ, հավանաբար քաղաքական մտքի պատմության մեջ չլսված իրողություն։ Էս մարդու հե՞տ ոնց վարվենք։ Մարդ, որը ըստ էության քաղաքական գործիչ է կոչված լինելու հենց արտաքին մարտահրավերների համար, քանի որ ներքինի համար Արթուր Բաղդասարյանն ու «Կալաշնիկովը» հերիք են:

Ովքե՞ր են մեռելածինները: Բնության մեջ նրանք ոչ մի դեր չունեն, որեւէ կենսագրություն նրանց համար չի նախատեսում նույնիսկ ֆանտաստիկ գրականությունը: Սակայն Հայաստանում նրանք իրենց զգում են ինչպես ձուկը ջրում: «Ապրող» մեռելածինն այն մարդն է, որը ապավինում է մյուսների մանկուրտությանը: Հենց հայաստանցու «մանկուրտությունն» ու Սերժ Սարգսյանի ողորմածությունն է Արթուր Բաղդասարյանի եւ Աշոտյան Արմենի հույսը: Մանկուրտը նա է, որ «հիշում եմ ու պահանջում» ասելուց զատ կյանքում իրեն դրսեւորելու այլ առիթ չի ունեցել: Մանկուրտն այն մարդն է, որը ձեռքերը շփում է ընտրությունից ընտրություն 5 հազար դրամ վերցնելու համար, քանի որ երկու ընտրության արանքում ինքը չկա: Մանկուրտը նա է, որը մանկություն չի ունեցել: Հենց անմանկություն անցյալից էլ սկսվում են հասուն մեռելածինները, որոնք, կրկնում եմ, թեմա չեն նույնիսկ ֆանտաստիկ կամ սարսափ գրականության համար: Հիմա պատկերացրեք՝ ի՞նչ իմաստ է ունեցել Բաղդասարյանի կամ Աշոտյանի դպրոցում լավ սովորելու փաստը: Ոչ մի: Շվեդիայի եւ Ամերիկայի լավագույն բուհերում ուսանած մեռելածիններ էլ ունենք պետական ապարատում: Մեկը նույնիսկ ԱԱԾ ղեկավար դարձավ: Ոչ ոք այսպիսի Հայաստանի մասին չէր երազում, սակայն, երբ այսպիսի Հայաստանն արդեն ագրեսիվ փաստ է, հույսը դառնում է մեռյալ փաստ: Որովհետեւ քաղաքականության մասին լսելիս նրանցից ոչ ոք ոչինչ չի լսել «քաղաքական կամք» արտահայտության մասին: Ոչ ոք չգիտի, որ «քաղաքական կամքը» «երկնային արքայության» պես բան է, այն պիտի քո մեջ լինի, ինքդ պիտի խնամես եւ հասունացնես քո քաղաքական կամքը, ինչպես քո հայրն ու մայրն են քեզ խնամել, ինչպես դու եւ քո կինն եք խնամում ձեր երեխաներին: Որպեսզի, երբ ինչ-որ մեկը քո միջոցով իր մղձավանջները պարտադրի վերջապես պետականություն ձեռք բերած Հայաստանի Հանրապետությանը, դու, եթե չկարողանաս դրա դեմն առնել, գոնե կարողանաս մի կողմ քաշել: Իսկ ինչու՞ եք ձեռք ձեռքի տված քայլում ուրիշի մղձավանջների հետ՝ որովհետեւ ձեր երազանքը չի եղել Հայաստանի անկախ Հանրապետությունը: Եվ ձեր ուսանած տարիներին էլ ձեզ չեք տանջել այդպիսի մտքերով: Վազգեն Մանուկյանի երազանքն էլ չի եղել, Դավիթ Վարդանյանինն էլ, Խոսրով Հարությունյանինն ու Գագիկ Հարությունյանինն էլ չի եղել: Հրանուշ Հակոբյանինն էլ չի եղել: Դե, իսկ նոր սերնդի ՀՀԿ-ական պաշտոնյաներից ոչ մեկի երազանքը չի եղել: Այլապես կեղծիքների կրքի մեջ այսքան գործնական նույնիսկ վերը թվարկած անունները չեն եղել ու չկան: Ինչու՞: Որովհետեւ մեռելածին են, ընկերներ, բայց ուտել են ուզում: Ընդամենը ուտել:

Մհեր Արշակյան

Advertisements

Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: