Նորույթով եւ հին սխալներով….

Այսօր էլ, ինչպես ամեն անգամ ՀՀ նախագահի ընտրություններից հետո, ներքաղաքական իրավիճակը հանրապետությունում թեժ է:

Այս անգամ ի տարբերություն նախորդ անգամների, իրեն հաղթած թեկնածու համարող Րաֆֆի Հովհաննիսյանը այցելում է մարզեր եւ իր հաղթանակը տեղերում փորձում ամրագրել: Սա քաղաքական պայքարում նախադեպ չունեցող երեւույթ է. Որպես կանոն նախկին ընտրություններից հետո պաշտոնական տվյալներով երկրորդը ճանաչված թեկնածուն սկսում էր հանրահավաքների շարք, շուրջօրյա հանրահավաքներ Երեւանի Ազատության հրապարակում, իսկ մարզերի մասին հիշում են միայն ընտրությունունից ընտրություն ոչ միայն նախագահի ու պատգամավորի թեկնածուները, այլեւ իշխանությունները:

Այսքանով էր նորույթ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետընտրական գործողությունները:

Իրավական ճանապարհի տեսանկյունից նորից ընդդիմությունը կաղաց:

Ամենակատարյալը իրավական պայքարի առտումով եղել է 2003 թվականի ընտրությունները, երբ Ստեփան Դեմիրճյանի նախընտրական շտաբն այնքան փաստեր էր հավաքել/ խախտումներ միշտ լինում են, իսկ դրանք արձանագրել, ապա կոորդինացված բոլոր բողոքները հավաքել մեկ տեղ եւ ժամանակին դիմել ԿԸՀ., երբեք չէր եղել/, որ հնարավոր եղավ դիմել ՍԴ եւ մեկ տարի երկարաձգել պայքարը, պահել թեժությունը: Իհարկե , ապրիլի 12-ին Ռոբերտ Քոչարյանը դիմեց բիրտ ուժի եւ ցրեց խաղաղ ցուցարարներին: Դա նրա առաջին նյարդային ջղաձգման արյունալի հետեւանքն էր: Մյուսն արդեն մարտի 1-ին էր: Բայց ապրիլի 12-ն առաջին հրապարակային ուժային ընդհարումն էր իշխանության եւ ընդդիմության միջեւ:
Ինչպե՞ս եք կարծում դուք. պետք են հետընտրական զարգացումները…
Թե ինչպես էին ընթանում քաղաքական զարգացումները նախորդ ընտրություններից հետո, դիտեք տեսանյութում:

Ինչո՞ւ են դաշտը թողնում Սարգսյանին

Քաղաքական խոշոր գործիչներից ովքե՞ր են դաշտը թողնում Սերժ Սարգսյանին։ Արդեն հայտնի է, որ Գագիկ Ծառուկյանը, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը եւ Արամ Զավենի Սարգսյանը չեն առաջադրվելու նախագահի առաջիկա ընտրություններում։

Չառաջադրվելու մասին առաջինը հայտարարեց Բարգավաճ Հայաստանի ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանը։ Նա ասաց նաեւ, որ չի սատարելու թեկնածուներից ոչ մեկին։ Բարգավաճ Հայաստանում իրենց ղեկավարի այս հայտարարությունը չգնահատեցին որպես ընտրությունները բոյկոտելու ակնարկ։ Փորձագետները միահամուռ փաստեցին, որ Գագիկ Ծառուկյանն այլ հայտարարություն չէր էլ կարող անել, օլիգարխը ընդդիմադիր չի լինում։

Չառաջադրվելու մասին երկրորդը հայտարարեց Հայ Ազգային Կոնգրեսից հեռացած «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Զավենի Սարգսյանը։

Կուսակցության վերջին համագումարում նա հայտարարեց, որ չի ուզում պարտվող լինել նախագահական մրցավազքում։ «Կգա ժամանակը, կհաղթեմ»,-ասաց Վազգեն Սարգսյանի եղբայրը։ Մի քանի օր հետո վերջինս տեղեկացրեց, որ դեռ չի կողմնորոշվել, թե ում է սատարելու նախագահի ընտրություններում։ Չառաջադրվելու մասին վերջինը հայտարարեց Հայ Ազգային Կոնգրեսի նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը։

«Սեփական ժողովրդին հարգող մարդը կարո՞ղ է վաթսունութ տարեկանում հավակնել նախագահի պաշտոնից»,-պատճառաբանեց Կոնգրեսի ղեկավարը։

Ըստ էության՝ բոլորը գիտեին, որ նա չի առաջադրվելու, սակայն ոչ ոք չգիտեր, թե ինչու չի առաջադրվելու։ Տեր-Պետրոսյանը նույնպես չհայտարարեց ընտրություններում որեւէ մեկին սատարելու մասին, թեպետ ինքնաառաջադրման մասին հայտարարել է թիմակից Հրանտ Բագրատյանը։

Տեր-Պետրոսյանի ինքնաբացարկից հետո ՀԱԿ-ը լքելու մասին է հայտարարել Պահպանողական կուսակցությունը։ Այսօր կամ վաղը սպասվում է Դաշնակցության հայտարարությունը՝ կունենա՞ն թեկնածու, թե կբոյկոտեն ընտրությունները։ Դաշնակցությունը միակ կուսակցությունն է, որը բոյկոտելու մտադրության մասին արտահայտվել է հրապարակավ ավելացնելով, որ բոյկոտելը չառաջադրվելը կամ չմասնակցելը չէ, այլ ընտրողներին կոչ անելը չմասնակցել «Նախագահի ընտրություններ» կոչվող թատրոնին։

Ի՞նչ է կատարվում Հայաստանի քաղաքական դաշտում։
Ինչո՞ւ չի առաջադրվում այլընտրանքային թեկնածու։

Ինչպե՞ս կանցնեն ընտրությունները։

Ակնկալում ենք ՁԵր ակտիվ մասնակցությունը մեր քննարկմանը։

Մհեր Սեդրակյանը մեկ ամսում երեք անգամ սպառնաց

Ավտոբուսում այսօր «Ա1+»-ի լրագրող Մհեր Արշակյանին մի տղամարդ է մոտեցել՝ ասելով. «Ես Ձեզ ճանաչում եմ»։ Լրագրողի զարմացած հայացքին ի պատասխան ասել է՝ Մհեր Սեդրակյանը քո ծնոտը չէ՞ր պոկում։

Մի քանի օր է՝ «ծնոտ պոկելը» դարձել է քննարկման առարկա, եւ նաեւ մտահոգվելու, քանզի այդ սովորական տղայական խոսակցություն չէ եւ ինչ-որ մեկի «քուչումը» չի եղել։ Դեպքը տեղի է ունեցել ԱԺ-ի շենքում պատգամավորի եւ լրագրողի միջեւ։

Ամեն ինչ սկզբից, թե ինչ պատահեց, երբ լրագրող Մհեր Արշակյանը որոշեց Էթիկայի վերաբերյալ «երկու թեթեւ հարց տալ» պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանին։ Ընդ որում՝ ԱԺ արտահերթ նիստում քննարկվում էր հենց Էթիկայի հանձնաժողովի հարցը։

«Դավայ, դավայ, դավայ, դավայ։
-Դավայ ի՞նչ իմաստով։
-Ի, դավայ, կտամ ծնոտդ կպոկեմ, դավայ, թռի հլը։
-Ինչի՞ համար։
-Կապներդ կտրվել ա, սանձներդ թողեցիք, ընգաք։
-Ինչի՞ համար, չհասկացա, ի՞նչ ենք արել։
-Դե գնա, լավ»։

Իսկ հետո՞… Այսօր արդեն ԱԺ նախագահին է ներկայացվել նամակ՝ մոտ 160 լրագրողի ստորագրությամբ։

«Մենք չենք ակնկալում միջադեպը կամ երևույթը դատապարտող հայտարարություններ, խորին ցավի կամ ափսոսանքի արտահայտություններ: Պահանջում ենք քաղաքական գնահատական տալ կատարվածին և Ձեր՝ որպես ԱԺ նախագահի հավաստիացումը, որ այսուհետև նմանօրինակ ոչ մի դեպք անհետևանք չի մնա, և յուրաքանչյուր ոք կստանա համարժեք պատասխան: Պահանջում ենք նաև, որ պատգամավոր Սեդրակյանն իր դեպքում գուցեև սովորական դարձած պահվածքի համար հրապարակայնորեն ներողություն խնդրի լրագրող Արշակյանից: Հակառակ դեպքում խնդրում ենք հրապարակել այն պատգամավորների ցուցակը, որոնց հարց ուղղելու ողջ պատասխանատվությունը՝ իր հետևանքներով հանդերձ, ընկնում է բացառապես մեր՝ լրագրողներիս վրա»,- ասված է նամակ-պահանջում։

Երեկ ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը իր մոտ էր հրավիրել Մհեր Արշակյանին։ Նա ափսոսանք է հայտնել միջադեպի առիթով։ Իսկ ահա Մհեր Սեդրակյանը մի շարք լրատվամիջոցների ասել է, որ չի պատրաստվում ներողություն խնդրել, եթե անգամ լրագրողը դիմի Էթիկայի հանձնաժողով։

Դեռ ավելին՝ «Ազատության» լրագրողի հետ զրույցում նա ասել է. «Էն դեպքում, երբ ինքն ա հրահրում, ես ասեմ ինձ կներե՞ք։ Եթե մի հատ ընենք մարդ լիներ… անծանոթ մարդ եթե լիներ` ոչ լրատվությունից, հաստատ դրա գլուխը ջարդելու էի»:

Իսկ ո՞րն է պատգամավորը համարում հրահրել, օրինակ, այս դեպքում նրան դուր չի եկել, որ «Ա1+»-ը ֆիքսում է, որ նա ԱԺ նիստի պահին միջանցքում է ու զրուցում է։

Արդյո՞ք ԱԺ միջանցքը պատգամավորի «սեփական» տարածքն է. արդյո՞ք այն նույնքան չի պատկանում խորհրդարանում հավատարմագրված լրագրողին եւ ՀՀ ցանկացած ՔԱՂԱՔԱՑՈՒ, ինչքան այդ պատգամավորին։

Բայց չես կարող չհիշել, որ նույն Մհեր Սեդրակյանը սեփական տարածք է համարում, օրինակ՝ համալսարանական կլինիկական թիվ 1 հիվանդանոցի տարածքը։

Դեկտեմբերի 5-ին թիվ 1 հիվանդանոցում էր հայտնվել Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի 28-ամյա դերասան Սերգեյ Գրիգորյանը:

Ըստ մամուլի՝ նա և իր եղբայրը ծեծի են ենթարկվել Էրեբունի վարչական շրջանի շենքին հարակից բենզալցակայանում, որը պատկանում է ԱԺ ՀՀԿ պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանին:

Վերջինս հերքելով հանդերձ, որ ինքը կապ ունի այս միջադեպի հետ, այցելել էր հիվանդանոց։ Այդ պահին մեր նկարահանող խումբը/ ոչ ԱԺ-ում աշխատող/ հիվանդանոցում էր եւ նկարահանումներ էր անում միջանցքում։

Մեր տեսախցիկի եւ լրագրողի ներկայությունը խիստ զայրացրեց պատգամավորին. «Տենց բաներ մի արա, ձեր կապիկություները հիմա կասեի որտեղ…»:

Ի դեպ, նույն Մհեր Սեդրակյանը դեկտեմբերի 6-ին ասում էր, որ չի կարող ասել՝ հատկապես ու՞մ էր պետք, որ դերասան Սերգեյ Գրիգորյանի հետ տեղի ունեցածը կապեին իր անձի հետ: «Հո ես բանը չեմ՝ Վանգանը»,- ասել էր նա «Ա1+»-ի լրագրող Մհեր Արշակյանին:

Հանրապետական պատգամավորը ենթադրում էր, որ լրագրողներին պատվիրել են այդ ծեծը կապել իր անձի հետ.
«Գիտե՞ք, մի քիչ չափ եք անցնում, աշխատեք շատ չափը չանցնել, որ համով լինի»։

Իսկ դրանից կարճ ժամանակ անց՝ ուղիղ երկու շաբաթ հետո՝ փաստորեն Մհեր Սեդրակյանը որոշեց, որ իրեն հարց տալը, (անգամ հարցը չլսելով) արդեն չափն անցնել է ու ինքն այլեւս կարող է «ծնոտը պոկել»։

Լավ պրծավ Մհեր Արշակյանը, որ լրագրող է, թե չէ գլուխն էր ջարդելու։

Ամեն ինչ կրկնվում է, թե՞….

Ա1+-ի ընտրականն գործընթացներին նվիրված ռեվյու ֆիլմաշարքը ներկայացնում ենք նաեւ այստեղ.հաշվի առնելով ընթերցողների նամակները:
1. Ինչ Ազգային Ժողովնոր ենք ունեցել…

2. Նախընտրական 2 շաբաթները:Համեմատության համար կարող եք դիտել այս ֆիլմը.

3. Այս ֆիլմում կերեւա նախընտրական երրորդ շաբաթները;))

4. Քարոզզարշավները մոտոնում են ավարտին, տեսնենք ինչպես են զարգացել գործընթացները.

5. Նախընտրական շրջանում շատ մոդայիկ է դառնում սոցիոլոգիան, հարցումները:Տեսնենք այն ժամանակ ինչպե՞ս էր;

6. Հետընտրական զարգացումներն ու միտինգները. տեսնենք ով ումից էր դժգոհ:

7. Ում ինչ հասավ, այս մասին պատմող ֆիլմը:

Մինչ այդ գրեք ձեր կարծիքը.

Ի՞նչ էր ուզում անել Արամ Սարգսյանը

Արամ Սարգսյանը 5 պակաս ՀԱԿ-ից դուրս է։

Նա արդեն հայտարարել է, որ այլեւս չի համագործակցելու ուժերի հետ, «ովքեր էս ժողովրդի առաջ ազնիվ չեն եղել, ովքեր սեփական շահը գերադասել են հասարակական շահից»։
Այնպես չէ, որ այս բառերը ՀԱԿ-ի մասին են, բայց եթե նոր ուժերի հետ ես ուզում համագործակցել, ուրեմն ՀԱԿ-ի գործիչների մեջ տեսել ես հենց այս որակները։

Միակ խնդիր առաջացնող տերմինը «ազնիվ» բառն է՝ գոնե մի անգամ մարտի 1-ից հետո հրապարակավ թող ասվի՝ ի՞նչ էր ուզում անել Արամ Սարգսյանը, որ չստացվեց կամ որին խանգարեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, կամ ՀԱԿ-ը։

Իսկ դուք ի՞նչ եք կարծում

Սերժ Սարգսյանը դատարաններին չի՞ հավատում

Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը մայիսի 2-ին որոշում է կայացնելու Մաշտոցի պուրակի կրպակների ապամոնտաժման վերաբերյալ: Այս մասին հայտարարել է քաղաքապետը՝ շարունակելով. «Սեղմ ժամկետներում կապամոնտաժենք կրպակները և կշարունակենք բարեկարգման աշխատանքները»։
Հիշեցնենք, որ այսօր Մաշտոցի պուրակ այցի ընթացքում Սերժ Սարգսյանն
առաջարկել է Երևանի քաղաքապետին այգու համալիր բարեկարգման շրջանակում ապամոնտաժել ժամանակավոր տաղավարները:

«Տարո՛ն, Աբովյան փողոցը կրպակներից մաքրելը քո մեծ ձեռքբերումն է: Մեր բոլորի ձեռքբերումն է: Դու ճիշտ ես վարվել նաև մարդկանց սեփականության իրավունքի հետ կապված հարցերում: Այո՛, չի կարելի անօրինականությամբ օրինականություն հաստատել: Եվ չի կարելի անօրինական գործողություններով հարմարավետություն ստեղծել: Ամեն ինչ շատ ճիշտ ես արել: Ճիշտ ես վարվել նաև այն առումով, որ ժամանակավոր որոշում ես կայացրել: Փաստորեն, 2-3 տարում այստեղից պետք է հանվեր այս ամբողջը, բայց, Տարո՛ն ջան, ինքդ էլ ես տեսնում, որ սա այդքան էլ գեղեցիկ չէ: Նորից եմ կրկնում՝ քաղաքապետարանը շատ արդյունավետ է աշխատել: Ճիշտ որոշում եք կայացրել, բայց, իրոք, գեղեցիկ չէ, և լավ կլինի, որ ձևը գտնես, այս ամենն ապամոնտաժեք: Սա կլինի շատ ճիշտ որոշում: 2-3 տարի այս պատկերը չի կարող մեր «աչքը շոյել», իսկ մենք ասել ենք, որ ամբողջ Երևանում աչք շոյող կառույցներ պետք է լինեն, կրկնում եմ՝ օրինական ճանապարհով»,-մասնավորապես ասել է Սերժ Սարգսյանը:

Իսկ ահա, 2012 թվականի մայիսի 10-ին, ժամը 14:00-ին Վարչական դատարանում պետք է լսվի «Ժառանգության» պատգամավորների հայցն ընդդեմ Երեւանի քաղաքապետի՝ Մաշտոցի այգում կրպակների տեղադրման որոշման։ Հայցը ներկայացրել են Զարուհի Փոստանջյանը, Ստյոպա Սաֆարյանը, Անահիտ Բախշյանը, Լարիսա Ալավերդյանը, Արմեն Մարտիրոսյանը, Ռուբեն Հակոբյանը և Դավիթ Բադալյանը։

Սերժ Սարգսյանի նման հանձնարարականից հետո ամենայն հավանականությամբ դատարանը կվերադարձնի հայցը։

Ի դեպ, իրավաչափ էր արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանի նման հանձնարարականը մինչեւ Վարչական դատարանի որոշումը, հայցվորներից պատգամավոր Ստեփան Սաֆարյանը դժվարացավ ասել։

Նման հանգամանքերում որքան էլ չփորձես մեկնաբանել, սակայն ակամայից հարց է ծագում՝ ինչու Սերժ Սարգսյանը չհամբերեց 10 օր, երբ արդեն 80 օր համբերել էր։
Մաշտոցի պուրակի համար բնապահպանները պայքարում են փետրվարի 17-ից։

Ինչպե՞ս այս դեպքում սա նախընտրական ակցիա չհամարես….

Իսկ ու՞ր են գրքերը

Երեկ Երեւանը պաշտոնապես դարձավ Գրքի համաշխարհային 12-րդ մայրաքաղաք։ Միջոցառումներն սկսվեցին Մաշտոցի պողոտայի Մատենադարանի հարակից տարածքում՝ հարյուրավոր երեխաների մասնակցութամբ պարային կատարումներով։ Դրանց ավարտից հետո սկսվեց գրքի էկզեկուցիան։ Այսինքն, դիմակահանդեսը։

Գիրքը, որը երեկ բացակայում էր միջոցառումների կենտրոնական բեմահարթակից, դարձել էր ծաղրի առարկա։ Ինչպե՞ս։ Նախ հենց երեխաները պարային համարից հետո լքեցին Մաշտոցի պողոտան, «հրապարակ» մտան ռուսական արտադրության «Գազելները», որոնք մեր մայրաքաղաքի ուղեւորափոխադրության խայտառակությունն են։ Այդ մեքենաների միջից ոմանք թափահարում էին գլխաշորեր, տարբեր գույների կտորներ։ Անհասկանալի էր, թե դա ինչ կապ ուներ գրքի հետ։ Քաղքենիության գլուխգործոցն առջեւում էր։ Հեռուստատեսությամբ ուղիղ եթերով հետեւողների համար իրադարձությունն ավելի շուտ նախընտրական արշավ էր, քանի որ էկրանին Հայաստանի իշխանություններն էին։ Ի՞նչն է կապում նրանց եւ հայ գիրքը։ Անլուրջ է ասել, որ մայրաքաղաք Երեւանում վերջին տաս տարիներին ավելի շատ գրախանութ է բացվել, քան փակվել։ Անլուրջ է ասել, որ Հայաստանի ամենահեղինակավոր գրադարաններից մեկի՝ Ավետիք Իսահակյանի անվան գրադարանի շենքը քանդել են այն տրամադրելով բանկերից մեկին։ Այնպես որ անլուրջ է ասել, թե Հայաստանի իշխանությունները հայ գրքի ներկայացուցիչն են աշխարհում։

ՀՀ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի խոսքը Մաշտոցի հայացքի ներքո վիրավորում էր հայոց այբուբենը։ Գիրքը կենդանի օրգանիզմ է, երբ ներկա է խոսքի մեջ։ Վիգեն Սարգսյաննն իր տեքստը կարող էր կարդալ ասենք, տեքստիլագործների հավաքի ժամանակ, կամ տիեզերագնացության մեջ Հայաստանի դերը կարեւորելիս։ Սերժ Սարգսյանը քաղաքապետարանում տոնի առիթով կազմակերպված ընդունելության ժամանակ ասում է. «Քանի-քանի անգամ են մեր չքնաղ բնօրանն ասպատակել բիրտ ու բարբարոս հրոսակները՝ վայրի մի մոլուցքով փորձելով այրել, ոչնչացնել մեր ժողովրդի՝ միշտ դեպի լույսը տանող ճանապարհին ստեղծած մատյանները ու գրքերը, որոնցում մեր միտքն էր, մեր քրիստոնեական հավատը»։
Հիմա ես կապացուցեմ, որ ոչ միայն փորձել են, այլեւ հաջողել։ Երեկ Նոր Նորքից իջնում էի Կենտրոն։ Այստեղ մեծ աշխուժություն է, հատկապես Մաշտոցի պողոտայում եւ Կասկադում։ Մարդիկ շարժման մեջ են, պողոտան փակ էր տրանսպորտի համար։ Շարժը հսկող պետավտոտեսուչին հարցնում եմ. «Ի՞նչ հաշիվ է»։ Ասաց, որ «գլխի չէ»։ Հետո ավելացրեց. «Ոնց որ ինչ-որ գրքի համաշխարհային բան ա»։ «Իսկ ու՞ր են գրքերը»,-մտածեցի ես հասկանալով, որ գրքի համաշխարհային մայրքաղաք լինելու առիթը դառնում է թամաշա։ Պետավտոտեսուչի պատասխանը ինձ հուշեց հետեւյալը՝ ասպատակիչները դուրս չեն եկել մայրաքաղաքից։ Նրանք հաջողել են իրենց բոլոր բարբարոսություններում, քանի որ «մեր չքնաղ բնօրրան» արտահայտությունը նույնքան հավաքական հասկացություն չէ, որքան՝ «Երեւանը գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք»։

«Մեր չքնաղ բնօրրան» ասելուց առաջ պետք է լավ ընկալել երկիրը, կենդանական աշխարհի բազմազանությունը, բնության, ավելի կոնկրետ, ծառատնկման վերջին «նվաճումները», արտագաղթը, տնտեսական դրությունը, քրեական իրավիճակը, ինքնասպանությունների աճը, մարտի 1-ը։ «Մեր չքնաղ բնօրրանը… վայրի մի մուլուցքով» օկուպացված է կյանքի ետեւից հասցնելու համար անհրաժեշտ բոլոր «գործոններով», որոնք առանց զոհեր թողնելու իմաստ չունեն։ Ի՞նչ կապ ունի գիրքը այն ամենի հետ, ինչն արդեն 20 տարի տեղի է ունենում Հայաստանի Հանրապետությունում։ Գիրքն, իհարկե, ներողամիտ է, երբ չի բացվում։ Բայց իր կյանքի գնով։ Չբացվող գիրքը մի դագաղ է, որի գերեզմանոցը հենց ինքն է։ Ի դեպ, գոնե մեր երկրի համար խորհրդանշական չէ՞, որ նույն փայտը կարող է դառնալ գիրք, կարող է դառնալ դագաղ։

Մհեր Արշակյան