Չկա՞ այլ տարբերակ, քան քաղաքացու գրպանը մտնելը

25 06 2014

action luys

«Հանրային ծառայությունները կարգավորող հանձնաժողովը առաջարակում է բարձրացնել էլեկտրաէներգիայի սակագինը: Փաստորեն ընդամենը մեկ տարում սակագինը բարձրանում է 40 տոկոսով` 30 դրամից դառնալով 41.85 դրամ: Սա մեկ տարվա ընթացքում երկրորդ թանկացումն է։ Էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացման վերաբերյալ ներկայացվող պատճառները հանրության մեծ մասին թվում են անհամոզիչ եւ անընդունելի:

Սակայն երբ մի խումբ դուրս եկավ փողոց՝ վրդովմունքն արտահայտելու, արժանացավ ոստիկանական ուժի հարվածներին։ Ինչո՞ւ էր ոստիկանությունն այս անգամ այդ բիրտ։ Պարզից էլ պարզ է, որ էլեկտրաէներգիայի սակագնի բարձրացումը բերելու գնաճի եւ սոցիալական պայմանների վատթարացման։

Իր հերթին էլ՝ կառավարությունը նշում է, որ էներգետիկ համակարգում ֆինանսական ճեղքվածքը հաղթահարելու այլ տարբերակ չունի։

Արդյո՞ք չկա այլ տարբերակ, քան քաղաքացու գրպանը մտնելը։

Առաջարկում եմ մասնակցել քննարկման։





Կիեւ. Քո տեսակետը

23 01 2014

kievԱզատության համար պայքարը ազգություն չի ճանաչում։ Բարիկադների վրա իրենց արյունը  թափողները ազգություն չունեն՝ անկախ նրանից՝ որ երկրի համար են պայքարում։ Ու պատահական չէ՝  զոհերից մեկը հայազգի է՝ Սերգեյ Նիգոյանը։

Ազատության համար պայքարի օջախներն անընդհատ տեղաշարժվում են՝ միջազգային հանրության  ուշադրությունը իրենց վրա սեւռելով։ Ազատության համար պայքարը լակմուսի թղթի պես է, ցույց է տալիս  նաեւ մշտապեսժողովրդավարության արժեքներից խոսող կառույցների իրական դեմքը։

Հիմա ազատության համար պայքարը Կիեւի Եվրամայդանում է։ Շաբաթվա սկզբին արյուն չկար,  շաբաթվա վերջին Կիեւն արնոտվել է։

Ուկրաինայի ընդդիմությունը 24-ժամյա վերջնագիր է ներկայացրել Ուկրաինայի նախագահին եւ  վարչապետին՝ կառավարությանը պաշտոնանկ անելու համար:

Ընդդիմության առաջնորդներից Վիտալի Կլիչկոն հայտարարել է, որ եթե նախագահը պաշտոնանկ չանի  կառավարությանը, ապա ընդդիմադիրները կանցնեն հարձակման:

Կիեւից եկող լուրերը սարսափազդու են։ Ամբողջ աշխարհի հայացքն ուղղված է դեպի Կիեւ։ Ի՞նչ  կլինի այսօր մեկ ժամ հետ, ի՞նչ կլինի վաղը։ Ի՞նչ պետք է անենք մենք։ Ինչպե՞ս պետք սատարենք  ազատության համար մղվող ուկրաինացիներին։

Առաջարկում ենք Ձեզ մասնակցել մեր քննարկմանը՝ նաեւ համեմատություններ անելով հայաստանյան  իրականության հետ։

 

 





Ինչպես տեղի ունեցավ գազի քվեարկությունը

23 12 2013

RA NA holds an extraordinary sessionԳազային պայմանագրի մասին ԱԺ այսօրվա նիստը բուռն էր հատկապես լրագրողների մասնակցությամբ: Լրագրողները դարձել էին քաղաքացիական ակտիվիստ։ Քվեարկության ընթացքում հենց ԱԺ նախագահի ամբիոնի դիմաց պարզել էին պաստառներ, նաեւ խփում էին լրագրողական օթյակի պատուհաններին։ ՀՀԿ-ական պատգամավորները բավականին անբռնազբոսիկ էին։ Քվեարկությունից առաջ ՀՀԿ-ական պատգամավորներ Նահապետ Գեւորգյանն ու Մհեր Սեդրակյանը չգիտեին, որ քվեարկությունը բաց է լինելու, ասում էին, որ քանի որ գաղտնի է, չեն ասի, թե ոնց են քվեարկելու։

Դավաճանության մասին լրագրողների հարցադրումներին արձագանքում էին նույնքան անկաշկանդ։ «Ամեն կազյոլ իրան լրագրողի տեղ ա դնում»,- «Ա1+»-ի հարցադրմանը հակազդեց տաշիրցի հանրապետական Կարեն Կարապետյանը։

Առաքել Մովսիսյանը դավաճան անվանողներին որակեց անբարոյական. «Ինձ դավաճան անվանողը մոր փորից անբարոյական ա դուրս եկել»։ Քվեարկությունից առաջ ԱԺ էր ժամանել էներգետիկայի նախարար Արմեն Մովսիսյանը։ Այն հարցին, թե ինչպիսի քվեարկություն է կանխատեսում, շատ հանգիստ պատասխանեց. «Կքվեարկեն, կպրծնեն»։

Վերջին նստաշրջանում առաջին անգամ ՀՀԿ-ն բացառիկ մեծամասնություն էր ԱԺ-ում։ Սամվել Ալեքսանյանն ընդհանրապես երջանիկ էր, բարձր տրամադրությամբ ԱԺ դահլիճից վազում էր ԱԺ կառավարության ներկայացուցչի սենյակ, այնտեղից կրկին դահլիճ։ Դավաճան հանրապետականի մասին հարցադրման ժամանակ ժպիտը պարոն Ալեքսանյանի դեմքից չիջավ։ Կարողացավ միայն ասել՝ մի հատ տեղ մտնեմ, դուրս գամ, ասեմ։ Ի՞նչ կարելի է ասել այսօր տեղի ունեցածի մասին։ Երեւի ոչինչ։ Հանրապետականները մեծամասնություն են, ոչինչ նրանց չի կաշկանդում, ոչ մի հարաբերության մեջ իրենք իրենց ինտելեկտուալ ամբիոնի ներկայացուցիչ չեն համարում։ Ոչնչի համար չեն պատրաստվում պատասխան տալ։

Ձեռքերը վեր բարձրացնելով արված քվեարկությունից հետո նրանց մի մասը Գալուստ Սահակյանի քավորությամբ իջավ ԱԺ ճաշարան հաց ուտելու։

Իսկ ոչ իշխանական 4 խմբակցությունների ներկայացուցիչները ՀՅԴ խմբակցությունում ընդունում էին հայտարարության տեքստ, ըստ որի քվեարկություն տեղի չի ունեցել։ Սուքիաս Ավետիսյանը հակադարձում է՝ ինչպե՞ս տեղի չի ունեցել, 77 հոգի կողմ է քվեարկել։ Այն հարցին, թե հաշվիչ հանձնաժողովը քվորում չի ունեցել (ձայները հաշվել են հաշվիչ հանձնաժողովի 7 անդամից 3-ը, 4- հոգին քվեարկությունը բոյկոտել դուրս է եկել), քվեարկությունից հետո նիստ չի արել եւ կատարված քվեարկության օրինականության մասին որոշում չի կայացրել, ինչպես է տեղի ունեցել, հակադարձեց մոտավորապես այսպես. «Բա լա՞վ է, որ Զարուհի Փոստանջյանն էլ մեր գրանցման քարտերն է գողանում»։

 

 





Երբ հետեւում ես «աշխարհի վերջին»

10 12 2013

Question Block iconԱյն բանից հետո, երբ Սերժ  Սարգսյանը հայտարարեց Մաքսային միությանն անդամակցելու  իր որոշման մասին, իմ հայրենիքը կարծես այլեւս իմը չէ։

Խոսքն այն երկրի մասին է, որը չեմ լքել իմ ամենավատ օրերին, երբ նունիսկ  հստակ իմացել եմ,որ այդ չլուծվող խնդիրները Հայաստանի սահմաններից դուրս արագ կարգավորում կստանան կամ անգամ չեն լինի։

Արտագաղթել չեմ պատրաստվում, չնայած արդեն ի՞նչ տարբերություն՝ Ռուսաստանի Դաշնության, թե Ֆրանսիայի  Հանրապետության դրոշը պիտի ծածանվի սեղանիս՝   վրա՝ Եռագույնի կողքին։

Վերջերս մի քննարկման էի, որին մասնակցում էր Հայաստանում  ԵՄ գրասենյակի ներկայացուցիչը։  Այնպիսի տեղեկատվություն չէր փոխանցում, որը հայտնի չլիներ հանրության լայն շրջանակների։  Ուղղակի տպավորվեց մի նախադասություն, թե իրենք հարգում են Հայաստանի որոշումը՝ Մաքսային միությանը միանալու վերաբերյալ։  Ներկաներից մեկը չդիմացավ եւ ուղղեց նրան՝ Հայաստանի իշխանությունների  որոշումը. այդ մեզ հետ կապ չունի։

Այս  ակնարկը լիովին գնահատում է  մեր երկրում տիրող իրավիճակը, երբ   ՀՀ քաղաքացիների մեծ մասը իրեն տեր չի համարում այն որոշումներին, որոնք  կայացնում են իշխանությունները, որոնց, ըստ էության, կեղծված կամ արդար ընտրությունների  միջոցով ընտրել ենք իրենք։

Քաղաքացիները արդարացիորեն չեն կիսում  իշխանությունների որոշումների պատասխանատվությունը, սակայն այս կերպ նաեւ դժվարացնում են ապագա սերնդի կյանքը։

Արդյո՞ք ինքներս մեզ մեկուսացնելով չենք դատապարտում մեր սերունդներին՝  չունենալու այն ամենը, ինչի համար մեզ   նախորդող սերունդը պայքարել է արյան գնով։

Մենք համարում ենք,որ այս իշխանությունների արածի համար մենք պատասխանատու չենք՝  լուռ հետեւելով արժեքների եւ մեր երկրի տնտեսական-քաղաքական անկախության կորստին։

Մի՞թե սա նման չէ նրան, երբ հետեւում ես սպանությանն  ու ոչինչ չես անում անում կանխելու այդ։

Ակնկալում ենք Ձեր ակտիվ մասնակցությունը մեր քննարկմանը։





Վարդան Պետրոսյանի հետ պատահածի մասին

10 11 2013

Վարդան Պետրոսյանն ինձ համար էս պարագայում դերասան չի, հանրությանը հայտնի մարդ չի – ինքը մարդ է, վարորդ է, որը հայտնվել է սարսափելի իրավիճակում: Որպես արդեն տարիների փորձ ունեցող վարորդ՝ շատ լավ եմ պատկերացնում, թե ինչ է նշանակում Հայաստանի ճանապարհների ու երթևեկի պայմաններում, ստրեսոգեն իրավիճակում մեքենա վարելը: Իրականում մենք՝ վարորդներս, ամեն օր հրաշքով պատահարներից խուսափած ենք հասնում տուն: Ես կուզեի միայն երկու բան ընդգծել․

Изображение

1. Ճանապարհային պատահարը, եթե չի կատարվել երթևեկության կանոնների ակնհայտ կոպիտ ոտնահարմամբ /հարբած ղեկին նստել, հանդիպակաց գծով վարել, արագությունը կտրուկ գերազանցել, կարմիրի տակով վարել և սրան համարժեք/ դիտավորյալ կատարված հանցավոր արարք չէ: Շատ հաճախ դա ճանապարհային անփութության, իրադրության սխալ գնահատման, պատահականության և բազմաթիվ տխուր սխալների հետևանք կարող է լինել: Նման հանգամանքների զոհ կարող է, ցավոք, դառնալ ցանկացած վարորդ, նույնիսկ՝ ամենակարգապահը: Էլեմենտար մեկ հետիոտնի անփությությունը հաճախ կարող է պատճառ դառնալ ճանապարհային մեծ պատահարի: Իսկ միջքաղաքային մութ ճանապարհների ու թարթիչներից ու լուսային ազդանշաններից զզվող շատ մեքենաների մասին էլ չեմ խոսում:

Այդ պատճառով վարորդին դիտել որպես հանցագործ, քանի դեռ նրա կատարած ծանր խախտումը ապացուցված չէ /գոնե առայժմ/ ու նախնական կալանքով սահմանափակել նրա տեղաշարժի, էլ չեմ ասում՝ բուժման իրավունքը, դաժան որոշում է:

2. Նման պատահարի դեպքում ավելորդ է նույնիսկ խոսել, թե ինչ են զգում զոհերի հարազատները: Չեմ էլ ուզում մտածել, զգալ նրանց զգացածը, իմ ուժերից վեր է իրենց հետ էդ ամենը վերապրելը: Գրեթե նույնքան դժվար է վերապրել այդ ամենը վարորդի տեսանկյունից․․․ Կամ գուցե՝ վարորդների տեսանկյունից, չէ՞ որ իրականում կա նաև երկրորդ մեքենայի վարորդը, որի գործողությունները հանրությունը չի քննարկում: Վարորդների վիճակը մարդկայնորեն ողբերգական է: Զոհերին չես վերադարձնի: Այս պարագայում միակ բանը, որ հանրությունը, զոհերի հարազատները և իրենք՝ վարորդները, կարող են ակնկալել, իրական պրոֆեսիոնալ փորձաքննությունն է, որը թույլ կտա՝ պարզել, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել, որ վարորդն իրեն ինչպես է պահել, որ հանգամանքներն են ազդել իրավիճակի վրա, ի վերջո՝ գուցե ճանապարհի այդ հատվածում կա խնդիր, որը կարող է հետագայում ևս վթարների առիթ դառնալ, և որը պետք է լուծել: Մենք այդ ամենը չգիտենք:

Ես՝ որպես վարորդ, որը պատկերացնում է իրավիճակի ողջ սարսափը, որը գիտակցում է, թե ճանապարհին ամեն մանրուք, ամեն անփույթ մեկ հատիկ գործողություն ինչպես կարող է դառնալ կյանքի անդառնալի փոփոխության պատճառ, կուզեի պահանջել, որ տեղի ունենար ազնիվ, անկողմնակալ, ՊՐՈՖԵՍԻՈՆԱԼ փորձաքննություն։ Դա պետք է երկու մեքենաների վարորդներին: Դա պետք է այդ հատվածում երթևեկող բոլոր վարորդներին: Դա պետք է արդարադատությանը: Եվ վարորդները, քանի դեռ չկան այդ փորձաքննության արդյունքները, նույն այդ վթարի զոհերն են, որոնց նախապես պատժել կալանքով՝ առնվազն, կրկնում եմ, դաժան է:

Ես նաև կուզեի, որ մենք չշեշտենք Վարդանի՝ հայտնի դերասան լինելու հանգամանքը: Ես չեմ տեսնում, թե, վնասելուց բացի, ինչ է նույն Վարդանին տալիս այդ աղմուկը: Որպես վարորդ նա հայտնվել է դժվարագույն իրավիճակում: Նրան այս պահին ավելի կօգներ իմանալ ճշմարտությունը, իրականությունը: Հասարակական պրոտեկցիոնիզմով մենք միայն խորացնում ենք ստեղծված բարդ իրավիճակը: «Մի պատժեք, քանի որ նա Վարդանն է» – տողատակերում միշտ կարդում ենք սա, ու ավելի սխալ ձևակերպում ուղղակի հնարավոր չէ գտնել: «Մի պատժեք, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ» – սա է միակ ճիշտ ձևակերպումը: Ու դա պետք է կիրառվի նման ճանապարհային պատահարների, էլ չեմ ասում՝ բազմաթիվ այլ դեպքերի նախաքննության պարագայում:

Ու շատ կուզեի, որ տեսախցիկների, կարմիր գծերի, արագաչափերի ու Սայաթ-Նովա-Թումանյան հատվածում ասֆալտի վրա մասնագիտացած մեր քաջարի վարպետները մի օր ի վերջո սկսեին զբաղվել ճանապարհներին իրական անվտանգություն ապահովելու խնդիրներով:





Ո՞վ է նեղելու Սերժ Սարգսյանին

11 07 2013

serjbՀուլիսյան Հայաստանը քաղաքական «ակտիվությամբ» ոչնչով չի զիջում նախընտրական Հայաստանին։
Երկու դեպքում էլ երկրում ոչինչ չի կատարվում։ Այսինքն, երկու դեպքում էլ վերջնարդյունքի գիտակցումը սպանում է որեւէ բան անելու մղումը։

Նախընտրական Հայաստանն էլ գիտեր, որ Սերժ Սարգսյանը աթոռը պահելու խնդիր չունի, հիմա էլ է փաստ, որ առաջիկա 5 տարում այդ մարդու աթոռին ոչինչ չի սպառնում։

Երկու դեպքում էլ պարզ չէ, թե ուր է Հայաստանի Հանրապետության ընդդիմությունը։ Դաշնակցությունը թշնամի է հռչակում վարչապետին, ԲՀԿ-ն արդեն վարչապետի հրաժարականն էլ չի պահանջում, «Ժառանգությունը» հանգստանում է ավագանիում տեղ ունենալու դափնիների վրա, իսկ ՀԱԿ-ը բառի բուն իմաստով արձակուրդում է։

Այսպիսի ընդդիմությունը, ի՞նչ եք կարծում, երազանք չէ՞ Սերժ Սարգսյանի համար։ Այսպիսի ընդդիմություն չի ունեցել նույնիսկ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Իսկ ժողովու՞րդը։ Ժողովուրդն այսօր որեւէ մեխանիզմ չունի ակտիվություն դրսեւորելու։

Կա տեսակետ, որ ընդդիմության բացակայության կամ անգործության պարագայում իրավիճակն իրենց ձեռքը կարող են վերցնել հասարակական կազմակերպությունները, որոնք կանխեցին Թեղուտի ոչնչացումը, Մաշտոցի պողոտայի վրա առեւտրականացումը։

Ինչքան էլ մտածենք հասարակական կազմակերպությունների միջոցով զանգվածներին զգաստ պահելու մասին, պետք է հիշել, որ հասարակական կազմակերպությունները քաղաքական ընդդիմախոս կամ իշխանության խոսափող չեն, նրանց դերը սանիտարական է եւ հավասարապես կարող է ծառայել ցանկացած խնդրի մեջ եւ իշխանության, եւ ընդդիմության կողմնորոշմանը։

Ի՞նչ անել։





Նորույթով եւ հին սխալներով….

26 02 2013

87341

Այսօր էլ, ինչպես ամեն անգամ ՀՀ նախագահի ընտրություններից հետո, ներքաղաքական իրավիճակը հանրապետությունում թեժ է:

Այս անգամ ի տարբերություն նախորդ անգամների, իրեն հաղթած թեկնածու համարող Րաֆֆի Հովհաննիսյանը այցելում է մարզեր եւ իր հաղթանակը տեղերում փորձում ամրագրել: Սա քաղաքական պայքարում նախադեպ չունեցող երեւույթ է. Որպես կանոն նախկին ընտրություններից հետո պաշտոնական տվյալներով երկրորդը ճանաչված թեկնածուն սկսում էր հանրահավաքների շարք, շուրջօրյա հանրահավաքներ Երեւանի Ազատության հրապարակում, իսկ մարզերի մասին հիշում են միայն ընտրությունունից ընտրություն ոչ միայն նախագահի ու պատգամավորի թեկնածուները, այլեւ իշխանությունները:

Այսքանով էր նորույթ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետընտրական գործողությունները:

Իրավական ճանապարհի տեսանկյունից նորից ընդդիմությունը կաղաց:

Ամենակատարյալը իրավական պայքարի առտումով եղել է 2003 թվականի ընտրությունները, երբ Ստեփան Դեմիրճյանի նախընտրական շտաբն այնքան փաստեր էր հավաքել/ խախտումներ միշտ լինում են, իսկ դրանք արձանագրել, ապա կոորդինացված բոլոր բողոքները հավաքել մեկ տեղ եւ ժամանակին դիմել ԿԸՀ., երբեք չէր եղել/, որ հնարավոր եղավ դիմել ՍԴ եւ մեկ տարի երկարաձգել պայքարը, պահել թեժությունը: Իհարկե , ապրիլի 12-ին Ռոբերտ Քոչարյանը դիմեց բիրտ ուժի եւ ցրեց խաղաղ ցուցարարներին: Դա նրա առաջին նյարդային ջղաձգման արյունալի հետեւանքն էր: Մյուսն արդեն մարտի 1-ին էր: Բայց ապրիլի 12-ն առաջին հրապարակային ուժային ընդհարումն էր իշխանության եւ ընդդիմության միջեւ:
Ինչպե՞ս եք կարծում դուք. պետք են հետընտրական զարգացումները…
Թե ինչպես էին ընթանում քաղաքական զարգացումները նախորդ ընտրություններից հետո, դիտեք տեսանյութում:








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 39 other followers